İlk Müslümanlar ve Hz. Muhammed’in (s.a.v.) tedricen Medine’ye hicret etmesinden hemen sonra hazırlanan Medine Vesikası, İslam’ın önerdiği barışçıl toplum tasavvurunun ve insani kaynaşmanın somutlaşmasıdır. Medine’nin kaotik ortamında hasret kaldığı ve özlem duyduğu huzuru ve güvenli koşulları getiren Vesika, din, dil, ırk, kültür gibi tanımlayıcı kodlardan mütevellit çatışmaları çözen yapıcılığıyla, farklılıkları kendiliklerinden ödün vermelerine yol açacak müdahalelere maruz bırakmaksızın bütünleştirmiştir. İnsanlığın kolektif sergüzeştinde biricikliğiyle dikkat çeken ve insanlığa âdeta bir tuhfe olan Vesika, İslam tarihinin en kutlu günlerinin modern dünyadaki sorunlara teşmil edilebileceği bir paradigma önerir. Hem Asr-ı Saadet’e referansıyla hem çağımıza hitap eden evrensel imalarıyla insanlar arasındaki barışı, adaleti, kardeşliği ve ortak yaşamı bir ilke durumuna getiren İslamiyet’in mümbit toprağında yeşermiş bu deneyim, huzur iklimlerine götürecek güzergâhı bugün de hepimize işaret etmektedir.
