Sessiz Hasta’yı gerçekten çok sevdim. Gizemi, karakterlerin davranışları ve olayların nereye bağlanacağını merak etmem sayesinde oldukça hızlı okudum. Bir noktadan sonra bazı şeyleri tahmin etmiş olsam da bu, kitaptan aldığım keyfi hiç azaltmadı; bence kurgusu gerçekten başarılıydı. Theo ve Alicia oldukça zor karakterlerdi. Özellikle Theo’nun Alicia’ya olan takıntısı ve Alicia’nın sessizliği hikayenin merak duygusunu sürekli canlı tuttu. Arada Theoya ait farklı hikayelere geçişler konu bütünlüğünü bozuyormuş gibi hissettirse de sonradan taşların yerine oturması hoşuma gitti. Kitap bittikten sonra ise aklımda en çok şu düşünce kaldı: Hiçbir şey göründüğü gibi olmayabilir. Bir olaya o an şahit olunsa bile, insanların geçmiş deneyimlerini bilmeden yapılan yorumların ne kadar yanıltıcı olabileceğini düşündürdü.