Daha ilk satırlardan itibaren "Ben ne okuyorum" diye kendime sorduğum kitap oldu Pedro Paramo. Don Kişot'tan sonra İspanyol edebiyatının en büyük eseri, büyülü gerçekçiliğin başlangıcı ve hatta Marquez'in Yüzyıllık Yalnızlık'ının ilham kaynağı olduğu göz önüne alınınca bu kadar az bilinir olmasına şaşırmamak elde değil. Zaman ve mekanın sabitsizliğinde, meksika iç savaşı, ahlaki çöküş, eril şiddet ve ölüm üzerine bir kurgu şaheseri. "Her iç çekiş insanın yitirdiği bir yudum yaşamdır." *** "Ey hayat, beni haketmiyorsun."