Bana insanın, en yalnız hissetmeyeceği, en güven verici ortamında bile aslında yapayalnız olduğunu; tüm zayıflıklarını açık ettiği takdirde o yalancı aitlik hissinin maskesinin düşeceğini ve pek tabii kendini önceliklendirmeyen kimsenin, başkasının öncelikliler listesinde hiçbir zaman üst sıralarda yer almayacağını bir kez daha hatırlattı. Kısa ama oldukça vurucu bir alegori.