Pes imdi ey ‘azîz, sen dahı bu kıssadan hisse alup ve bu hikâyeden ‘ibretgîr ü nasîhat-pezîr olup sıfat-ı kibrden ictinâb idüp sıfat-ı tevâzu‘la huşû‘ u huzû‘ irtikâb eyle. —Bustân-ı Kuds ve Gülistân-ı Üns
Her şey bir hikâye ile başlar… İnsanoğlunun anlatma ve dinleme merakının ürünü olan hikâye, geçmişten günümüze form ve içerik değiştirerek varlığını sürdürmüştür. Klasik Türk edebiyatındaki mensur hikâyelerde amaç, çoğunlukla okuru ahlaki yönden eğitmektir. Özellikle dinî-tasavvufi hikâyelerde kişiyi iyiye, güzele ve doğruya yöneltmek, onun insan-ı kâmil olma yolunda adım atmasını sağlamak temel hedeftir.
Mensur hikâye külliyatlarından Bustân-ı Kuds ve Gülistân-ı Üns’te okura her iki dünyada mutluluğun ve huzurun anahtarı niteliğinde nasihatler veriliyor. Ayet, hadis, Türkçe ve Farsça şiirlerle zenginleştirilen eserde; mütevazı, kanaatkâr, adil ve cömert olmak, kibirden uzak durmak, ebeveyn hakkını gözetmek gibi değerler hatırlatılıyor.
