Kur’ân-ı Kerîm’i anlamanın ve Resûlullah’ın (s.a.v.) rehberliğini doğru kavramanın en önemli kaynaklarından biri Sünnet’tir. Zira Sünnet, Kur’ân’ın hükümlerini açıklayan, mücmel olanı tafsil eden ve Resûlullah’ın (s.a.v.) söz, fiil ve uygulamalarıyla ilâhî mesajın hayata nasıl aktarılacağını gösteren temel bir kaynaktır. Celâleddîn es-Suyûtî’nin "Miftâhu’l-Cenne fi’l-İhticâci bi’s-Sünne" adlı bu eseri, Sünnet’in dinî hükümlerde delil oluşunu ele almakta ve Sünnet’i reddeden yahut onun bağlayıcılığını tartışmaya açan anlayışlara karşı ilmî deliller ortaya koymaktadır.
Eserde; Resûlullah’ın (s.a.v.) Sünnetlerini öğrenmenin ve onlara uymanın gerekliliği, Sünnet’in kısımları, Peygamber’e itaatin Allah’a itaat oluşu, Kur’ân ile Sünnet arasındaki ilişki, iki tür vahiy, nebevî hükmün bağlayıcılığı ve sahâbe kavlinin mertebesi gibi pek çok konu, âyet, hadis ve selef-i sâlihînin sözleri ışığında ele alınmaktadır. İmam Şâfiî ve İmam Beyhakî başta olmak üzere Ehl-i Sünnet âlimlerinin görüşlerinden geniş biçimde yararlanan Suyûtî, özellikle "hadisleri Kur’ân’a arz etme" iddiasının ilmî açıdan değerlendirilmesi üzerinde durmakta; sahih Sünnet’in Kur’ân’a aykırı olamayacağını, bilakis Sünnet’in Kur’ân’ın muradını açıklayıp hükümlerini tafsil ettiğini ortaya koymaktadır.
Asırlar önce kaleme alınmış olmasına rağmen Sünnet’in dinî hayattaki yeri ve bağlayıcılığı konusunda günümüzde de tartışılan meselelere ışık tutan bu eser, hadis ve Sünnet ilimlerine ilgi duyan herkes için önemli bir başvuru kaynağı niteliğindedir.
