Yakınlığın bir bedel, mesafenin ise temel kural hâline geldiği bir çağda yaşıyoruz. Şehirlerimiz kalabalık, meydanlarımız dolu, ekranlarımız sürekli açık fakat insanlar, tarihin hiçbir döneminde olmadığı kadar yalnız, kaygılı ve birbirine yabancı. Yalnızlık bireyi hapseden bir norm hâline gelmiş durumda.
İşte bu sarsıcı çelişkiyi, “Dirsek Toplumu” metaforuyla masaya yatıran Celalettin Vatandaş; modernliğin bireyci mantığını, neoliberalizmin amansız rekabet düzenini ve dijital çağın yalnızlaştırıcı iklimini mercek altına alıyor. Geçmişin yük paylaşan, güven ve aidiyet üreten omuz verme kültüründen; bugünün alan açmak için yanındakini geri iten, temkinli ve hesapçı dirsek zihniyetine geçişimizin sarsıcı bir bilançosunu çıkarıyor.
Dirsek Toplumu, yalnızca sosyolojik bir teşhis ve kuramsal bir kavramsallaştırma değil; aynı zamanda modern insanın kaybettiği omuzdaşlığı, vicdanı, sahici yakınlığı ve toplumsal hafızayı yeniden aramaya yönelik güçlü bir davet.
