Bir mektubu yırtmak her zaman sevgiden vazgeçmek değildir. Bazen insan, sevdiğinin sırrını korumak için o satırlara kıyar. İbn Hazm, sevdiğinden gelen bir mektubu gözlerine sürüp bağrına basan insanı tanır. O kâğıttan ayrılmanın neden ağır geldiğini bilir; bir cevabın bile kavuşmak kadar sevindirdiğini de. Bir bakış, söze dökülemeyen sevgiyi ele vermeye yeter. Güvercin Gerdanlığı ve Bulutun Gölgesi’nde, Endülüs’te tanıdığı insanları anlatırken kendi sevinçlerini ve kırgınlıklarını da saklamaz. Sevdiklerini ve yurdunu yitirmiş bu âlim, şiirleriyle geçmiş günlerine döner. Sevgiliyle geçirilen kısacık bir an, bütün bir ömre bedeldir. İnsan yanında olana doyamaz; kavuşmanın sevincine bile ayrılık korkusu karışır. Unutmuş görünen herkes unutmuş değildir. Kimi, hâlâ severken uzak durmanın yükünü taşır. Vefası onu sevdiğine çeker; incinmiş onuru geri adım attırır. Sitem eder ama sevdiği hakkında bir başkasının kötü konuşmasına dayanamaz. Kendisine yüz çevirenin sırrını da saklar. Birlikte geçen günlerin hatırını kırgınlığına feda etmez. İbn Hazm, kalbe yerleşen sevgiyi günah saymaz. Fakat kavuşmanın yolu haramdan geçiyorsa, insan arzusuna karşı da durabilir. İffetini korumak için verdiği karar, özlemini bir anda susturmaz. Sevdiği yanı başındadır, kavuşmak elindedir; yine de Allah’ın rızası için özlemiyle kalmayı göze alır. Bir kelimenin farklı okunması, bir hikâyenin anlamını değiştirebilir. Bu çevirinin dayandığı Abdülhak et-Türkmânî tahkiki, metni Leiden yazmasıyla karşılaştırır; tartışmalı okuyuşları ve şiirlerdeki kapalı ifadeleri açıklar, hadislerin kaynaklarını ve sıhhat derecelerini belirtir. Eserin adını tarihî kaynaklardan hareketle tamamlayan bu çalışmaya, İbn Hazm’ın görüşlerini diğer kitaplarıyla birlikte değerlendiren bir inceleme eşlik eder. Böylece okur, bir mısranın inceliğini, bir rivayetin dayanağını ve sevgi üzerine söylenenlerin dinî ve ahlaki bağlamını aynı kitapta bulur.
