Onaylı Yorumlar

Benim 8. sınıftaki kızım tam bir Şermin Yaşar hayranı; yazarın neredeyse tüm kitaplarını okuyup bitirdi. Büyüdüm Ben’i de keyifle bitirdi. Söylediğine göre kitapta kendinden, okulundan ve arkadaş çevresinden o kadar çok şey bulmuş ki.. Büyüklerin çocukları bazen hiç anlamadığını, "sen daha küçüksün" diye geçiştirilen şeylerin aslında onların dünyasında ne kadar büyük fırtınalar kopardığını yazarın o muzip diliyle okumak ona çok iyi gelmiş. Kitabın bazı yerlerinde kahkahalar attığını, bazı yerlerinde ise çok duygulandığını söyledi. Kızımın dilinden aktarmam gerekirse; Şermin Yaşar yine tam onların dilinden konuşan, hem çok eğlendiren hem de içlerini sıcacık yapan harika bir iş çıkarmış. Bizim evde çok sevildi, gençlerin kendilerini bulabileceği harika bir kitap!

Başlangıçta klasik bir “kayıp koca ve ardında bıraktığı sırlar” hikâyesi okuyacağımı düşünmüştüm ama olaylar ilerledikçe işin rengi değişti. Owen’ın geride bıraktığı sadece iki kelimelik “Onu koru” notunun böylesine büyük bir geçmişin kapısını açması özellikle hoşuma gitti.
Kitabın en sevdiğim tarafı Hannah ile Bailey arasındaki ilişkiydi. Birbirlerine çok da yakın olmayan bu iki insanın, Owen’ın kayboluşuyla birlikte aynı bilinmezliğin içine sürüklenmeleri ve gerçeği ararken aralarındaki mesafenin yavaş yavaş değişmesi hikâyeyi benim için daha anlamlı hâle getirdi. Çünkü bir noktadan sonra mesele sadece “Owen nerede?” sorusu olmaktan çıkıyor; “Owen aslında kim?” sorusu çok daha önemli hâle geliyor.
Yazar sırları tek seferde önümüze dökmek yerine küçük parçalar hâlinde veriyor. Her öğrendiğim şeyin ardından geçmişe dair başka bir soru ortaya çıktı. Özellikle insanın yıllarca aynı hayatı paylaştığı birini gerçekten ne kadar tanıyabileceği düşüncesini sevdim.

Narsist olduğunu düşündüğüm biriyle yıllar geçirip sinir sistemi alt üst olan biri olarak kitabı okuyunca kendimi koruyacak öneriler ile karşılaşacağımı düşünmüştüm. Çözüm olarak sadece ayrılmayı önermiş gibi geldi bana. Onun dışında narsistlerin kişilik özelliklerinin neler olduğu, bu özelliklerin çocukluktan nasıl geldiği vs daha çok anlatılmış ve bu kişilerle empati ve merhamet içerisinde ve sakin kalarak iletişim kurulursa ilişkinin düzelebileceği belirtilmiş genellikle. Yani yine narsist değil bizim taviz vermemiz gerekiyor gibi bir izlenim oluştu bende. Zaten öneriler o kadar az ki. Açıkçası benim beklentimi karşılamadı ve kitabı zor bitirdim. Ama belki narsistin özelliklerini bilemeyenler için faydalı bir kitap olabilir.

Artuçkule’nin Tepegöz’ü, kadim geleneğimiz olan destansı anlatımla buluşuyor. Özlediğimiz köklerimiz. Çağan Irmak, sinemadaki başarısının yanı sıra edebiyatta da güçlü olduğunu gösteriyor. İlk kitabında olduğu gibi bu eserinde de farklı bir vizörden bakmış.

Konusu arka kapak ve tanıtım bültenlerinde anlatıldığı için tekrar etmeyeceğim. Benim için okunması zor ve uzun bir kitaptı. Bunun zihnimle mi yoksa anlatının fantastik yönüyle mi ilgili olduğunu bilemiyorum. Belki de bu tür metinlerde alt metinleri yakalama gayretim okumayı yavaşlattı.

İyi ve kötünün belirgin çizildiği eserde, kötülüğün bu kadar cisimleşmiş hâlini çok sevemedim. Destanlarda iyinin güçlü, kötünün kaybeden olması elbette beklenen bir durum. Ancak burada kötülüğün ete kemiğe bürünmesi bana fazla geldi.

Buna rağmen masalsı dil ve geleneksel anlatım kitaba çok iyi yedirilmiş. Islık ağaçlarının fısıltılarını hiç susturmayan sonunu sevdim. Belki de bu kitap mantıktan çok ruhla okunmalı.

Dört ayrı oda, dört ayrı hayat, dört ayrı yaşanmışlık...
Her bölümde bipolar bozukluğun farklı türlerini yaşayan karakterlerin hikâyelerine tanıklık ediyoruz. Hasret'in Tip 1 bipolar bozuklukla mücadelesi, Yağız'ın şizoaffektif bozuklukla yaşadıkları, Berk'in annesi Zuhal Hanım'ın hızlı döngülü bipolar bozukluk karşısındaki çaresizliği ve Gizem'in Tip 2 bipolar bozukluk ile borderline kişilik bozukluğuyla mücadelesi...
Hikâyeler üzerinden ilerlediği için fazla teorik bilgiye boğmadan, merak ederek ve hızlıca okuyorsunuz. Kitabın sonunda da aklınıza takılabilecek soruların yanıtlandığı bir soru-cevap bölümü yer alıyor. Duygu durum bozukluklarını( bipolar bozukluğu) merak edenler için farklı bir bakış açısı sunan, anlaşılır ve akıcı bir kitap.
Psikolojik hikâyeleri seviyorsanız, listenize ekleyebilirsiniz.

Çevremizde yaşayan, huysuz, geçimsiz ya da tutarsız diye damgaladığımız kişilerin, iki uçlu duygu durum bozukluğu olarak adlandırılan bipolar olabileceği konusunda farkındalık oluşturan bir kitap Dalgalandım da Duruldum.
Kişinin kendisinin çözemediği, adlandıramadığı durumların, beyindeki sıvı dengesizliğinden kaynaklanan ve tedavisi olan bir hastalık olduğunu bilmelerini sağlayan; yaşamlarını kolaylaştıracak ipuçlarıyla yakınlarına da yol gösteren bir rehber aynı zamanda.
Alanında kendini ispatlamış bir profesörün kaleminden çıkmış olmasına rağmen sizi tıbbi terimlere boğmadan, açık, anlaşılır ve sıkmayan bir dille sohbet havasında yazılmış.Çok beğendim.

Bir yetişkin olarak bu kitabı okurken şunları düşünmeden edemedim; hayatın kendisi yeterince ilham dolu fakat yıllar ilerledikçe -bize göre teknoloji gelişip daha iyi konforlu bir hayata doğru evrildikçe- bizler hayatın kendinden kopmaya başladık. duygular yapay, hisler yapay hiçbir olayı hiçbir duyguyu saf olduğu halde yaşayamıyoruz. Sanki bir ilüzyonun içindeyiz gibi. Bence ne zamanki doğaya dönüş yapacağız şehirleşme uğruna vazgeçtiğimiz her ne varsa aslına dönmeye başlayacak işte o zaman ilhamlar geri gelecek. Aslında biz yeniden dirildikçe onları görmeye başlayacağız. Kitaba geri dönecek olursam çocuklar için güncel bir dil kullanışmış. Konu dikkat çekici. Çocukların zihin dünyasına yeni ışıklar yakacak bir kitap. Çocukların kelime hazinesine yeni ekleyecekleri birçok kelimenin de olduğunu düşünüyorum. Hem eğlenecekleri hem de kelime dünyalarını genişletecek bir yolcuğa çıkacaklar kitap boyu.

Aman Allah’ım, ben ne okudum! Alex Schulman’ın hangi kitabını okuduysam çok derinden etkilendim, Malma İstasyonu da onlardan biri oldu.

Bundan önce 17 Haziran’ı okumuştum ve onu biraz daha akıcı bulduğumu söyleyebilirim. Ama Malma İstasyonu da bambaşka ve oldukça çarpıcı bir hikâyeydi. Her şey bir tren istasyonunda başladı ve yine orada bitti. Özellikle sonu gerçekten çok etkileyiciydi.

Kitapta Harriet, Oscar ve Yana olmak üzere üç karakter var ve her birinin hikâyesini ayrı bölümlerde okuyoruz. Başlangıçta birbirinden bağımsız gibi görünen bu hikâyelerin nereye bağlanacağını kitabın sonuna kadar merak ettim.

Farklı, hüzünlü ve düşündürücü bir hikâye. Finali ise kesinlikle uzun süre aklımda kalacak.

Yazarın Kestane Adam kitabını okuyup, çok sevmiştim.2. kitap çıkınca hemen aldım. Ben iki kitabı da çok severek okudum. Yazar karakterleri öyle bir kurgulamış ki Naia Thulin ve Mark Hess i çok sevdim. Ortamı öyle bir anlatmış ki sanki olayların içinde bende varım. Sürekli polisiye okuyan biri olarak artık saçma sapan karakterlere, boş konuşmalara, tutarsızlıklara, acemiliklere tahammülüm yok. Tam istediğim gibi mükemmel kurgu, gerçekçi karakterler. Güzel konu seçimi ile ben çok sevdim. Kaliteli polisiye arayanlara önce Kestane Adamı sonra da Ölümcül Oyun'u tavsiye ederim.

Vayyy diyorum, ne okudum ben böyle! Kitabı elime aldığımda bu kadar akıcı bir anlatım beklemiyordum. Açıkçası biraz ergen işi bir kitapla karşılaşacağımı düşünmüştüm. Şükür ki yanılmışım. Bol gizem, bol merak, bolca sır ve şüphe… Üstelik insanın ağzını açık bırakan bir final...Kapalı oda polisiyelerini her zaman sevmişimdir. Bu kitap da baştan sona gizemini korudu. Karakterleri tek tek tanıdıkça kim ne saklıyor öğreniyoruz. Fakat o sırrı öğrenene kadar ben de tırnaklarımı kemirmişim, haberim yok. Kısacası, sürükleyici, merak uyandırıcı ve sonuna kadar şüphe içinde bırakan bir roman.
Gizem sevenlere gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.