Abartı gerçekten yalnızca bir aşırılık mıdır? Yoksa görme biçimimizi yönlendiren, anlamı kuran temel bir işleyiş mi? Sanatta abartı; çoğu zaman bir fazlalık, aşırılık ya da dikkat çekme yöntemi olarak değerlendirilir. Oysa abartı; yalnızca görüneni büyüten bir etki değil aynı zamanda algıyı yönlendiren, dikkati organize eden ve görsel deneyimin nasıl kurulacağını belirleyen temel bir estetik işleyiştir. Bu kitap, abartıyı alışılmış tanımların ötesine taşıyarak onu estetik deneyimin merkezine yerleştirir. İlkel ritüellerden klasik sanatın ideal düzenine, modern sanatın parçalanmış yapısından çağdaş görsel kültürün dolaşım rejimlerine uzanan geniş bir perspektifte, görmenin nasıl kurulduğunu ve hangi noktalarda dönüştüğünü inceler. Abartı kimi zaman büyütür kimi zaman indirger, kimi zaman parçalar kimi zaman anlamı yerinden eder. Ancak her durumda algıyı yönlendirir, görsel hiyerarşiyi yeniden kurar ve anlamın üretim biçimini dönüştürür. Bu çalışma; abartıyı bir stil özelliği olarak değil seçen, yoğunlaştıran ve yönlendiren kurucu bir estetik işleyiş olarak ele alır. Çünkü belki de asıl mesele, neyin gösterildiğinden çok gerçekliğin nasıl görünür kılındığı ve nasıl inşa edildiğidir.
