Havâssü’l-Kur’ân literatürü, Kur’ân-ı Kerîm’in zâhirî anlamlarının ötesinde birtakım bâtınî ve şifâî hususiyetler taşıdığı anlayışı etrafında şekillenen, Türk-İslâm edebiyatının dikkat çekici fakat üzerinde sınırlı sayıda çalışma bulunan türlerinden biridir. Bu eserler, tefsir, hadis, fıkıh, tasavvuf, tıp, ilm-i ledün ve hurûf gibi farklı ilim alanlarıyla kesişen zengin bir muhtevaya sahiptir. Bu çalışma, XVII. yüzyıl Osmanlı âlimlerinden Ali Hıbrî Efendi’nin Şifâ’ü’l-Ebdâni’l-Merazî fî Sırrı Menâfi‘i’l-Kur’âni’ş-Şerîf ve’l-Esmâ’i’l-Hüsnâ adlı eserini merkeze almaktadır. Kur’ân-ı Kerîm ve esmâ-i hüsnânın maddî ve mânevî hastalıkların tedavisindeki hususiyetlerini ele alan eser, muhtasar tercüme-telif niteliği, kendine özgü üslûbu ve müellifin çok yönlü ilmî birikimiyle öne çıkmaktadır. Çalışmada eserin edisyon kritiği gerçekleştirilerek Türk-İslâm edebiyatındaki yeri ortaya konulmuş; Ali Hıbrî Efendi’nin ilmî ve edebî şahsiyetinin daha yakından tanınmasına katkı sağlanmıştır.
