Şiir insanın sonradan keşfettiği bir buluş değildir. Kendinde içkin bir melekedir. Yolunu bulduğunda nasıl su yeryüzüne çıkarsa, şiirde rakik bir kalp ve coşkuyu yakaladığında hayat bulan bir yetenektir.
Şiir öngörüdür, şiir isyandır, şiir merhamettir, şiir rüyadır. Felaketi de mutluluğu da dillendiren umuttur. Şiir, şair vasıtasıyla estetik olanın dış dünyadan süzülüp alınmasıdır. Şiir ve şair cemiyetin en sadık ve emin münadileridir. Şiir Züleyha’nın Yusuf'a baktığında gördüğüdür, Yakup'un hasretidir. Gurbete giden için, geride kalandır. Yeni doğum yapan bir annenin çocuğunu kucağına aldığında hissettiğidir. Şiir, dilin yetersiz kaldığı durumda kalbin konuşmaya başlamasıdır.
Benim için ise, şiir sözün efsunlu halidir. Şekli biçimi ne olursa olsun kalbin sesi ise, damıtılmış bir güzelliğin terennümü ise, sözün kristalize edilmiş hali ise ve coşkuyu incitmeden gül yaprağı zarafetinde ikram ediyor ise yeterlidir.
