Bugün devrimi çağıran tarihsel ve politik koşullar neler? Dünyayı sarsan devrimlerden, bugünün devrimci imkânlarının açılmasına vesile olacak neler kaldı? Lazzarato, bu soruların izini sürerken Gramsci, Foucault, Negri, Deleuze, Guattari ve Latour gibi düşünürleri eleştirel bir gözle katettiği gibi, Franz Fanon ve Carla Lonzi gibi sömürgecilik karşıtı ve feminist düşünürlerin fikirlerinden de besleniyor. Çünkü ona göre devrimin öznesi artık yalnızca işçi sınıfı değil. Sömürgeleştirilmiş halklar, kadınlar, öğrenciler, ırk ayrımına uğrayanlar, kısacası çoklu sınıflar ve bu sınıfların ürettiği karşı öznellikler, çağdaş devrimci politikanın asli bileşenidir. Lazzarato’ya göre sermaye/devlet makinesinin tahakkümünü ancak bu çoklu sınıfların karşı öznelliklerinin ve kolektif bileşimlerinin gücü parçalayabilir. Bu nedenle 1917 Sovyet Devrimi ve onun ardından gerçekleşen devrimlerin politik-stratejik mirasıyla 1968’in toplumsal devrim stratejilerini buluşturabilmek çok önemli. Kendi deyişiyle, “dünyayı değiştirmek ile hayatı değiştirmek” arasındaki bağı kurmak gerekiyor.
