“Meksika, hüzünlü insanlarla mutlu çocukların ülkesi…”
Sene 1992. Yolsuzluğun her zerresine sızdığı, körfezlerin petrole bulandığı, yoksulluğun veba gibi her yeri sardığı, ABD’ye boyun eğmiş bir Meksika. Halkın plan değil pilav istediğini varsayan politikacılar bir yarışma düzenlemeye karar verir: 12 Ekim 1992 gecesi saat 00.00’da doğacak olan ve soyadı Meşhur Denizci’ye en çok benzeyen erkek çocuk, ULUSUN KUTLU EVLADI ilan edilecektir. Bunu duyan Ángel ve Ángeles yarışmaya katılmaya karar verir. Doğmamış Kristof ise annesinin rahminde her şeyi duyar, gözlemler ve yorumlar; Fuentes’in kalemiyle bir kült romana dönüşecek olan dokuz aylık bir monoloğa girişir. Latin Amerika Boom’unun en usta kalemlerinden olan Carlos Fuentes, Doğmamış Kristof ’ta Meksika’nın başarısız bir devlet olarak soykütüğünü çıkarıyor; yazıldığı toprakların geçmişinden ve mitlerinden beslenerek Meksika toplumunu, kendi gerçeğini acımasızca hicvediyor. Ama o, imkânsızı başarmayı tercih etti: Yani kendini bütün bu olanlardan önceki haliyle hatırlamayı. Başaramadı. “Şimdi” çok güçlüydü, belleğini siliyor, onu “şu an”ın kıyılarına atıp bırakıyordu, sanki “şimdi” onun kurtuluşu olacaktı, ruhunun ikaz ettiği gibi hapishanesi değil.
