Biz bu dünyaya arz-ı endâm etmek için değil, arz-ı hâl için geldiğimizi unutmayacağız. Zamanımızda artık her şey göze hitap eder oldu. Görünür olmak, gösterme kaygısı, zihinleri meşgul ediyor. Her yaptığını gösterme, îlân etme, her şeyi görünür hâle getirme, ‘Ben’liği öne çıkarma çabası ruhlara iyi gelmiyor. Çünkü ruh gizlenmek ister, nefis görünmek ister. Gerçek kulluk şuuru, yapılan her eylemin kalıcı bir anlamı olan Hak rızâsı için yapılması gerektiğinin farkında olmaktır. Hâlbuki teşhir etme endişesi yaşamadan, sessizce tüm dünyayı saran, yaratılan tüm varlıkların yaşamalarına katkıda bulunan hava gibi, su gibi gönül âlemine şifâ olmak, asıl arz-ı hâl ifâdesi değil midir? Arz-ı endâm etmek; gurur, kibir, gösteriş duyguları içinde Allâh’ın kullarını hakîr görmek, Arz-ı hâl; Cenâb-ı Hakk’ın karşısında bir abd-ı âciz, yâni çaresiz bir kul olduğunun idrâki içinde yaşamaktır.
