Gün Günden Kırmızı, dış dünya gerçekliğinden iç dünyaya, somuttan soyuta, bireyden topluma, yerelden dünyaya, bugünden geçmişe uzanan bir yolculuk. Beyaz Yürüyüş’ten Varlığını Unutturan Biyoloji’ye uzanan çizgide, şairin dili ve dünyası dönüşüyor. Erken dönem şiirlerde daha yalın ve doğaya açık bir ses duyulurken, zamanla bu ses; parçalanan anlamların, sistemlerin ve modern insanın iç gerilimlerinin izini süren daha yoğun ve katmanlı bir söyleyişe evriliyor. Bu şiirler; duymak, hissetmek, hatırlamak, sorgulamak, anlamın izini sürmek ve yeniden kurmak üzerine. Sade görünüp derinleşen, bireysel olandan evrensele açılan; okuru yormadan katmanlanan bir dil… Gün Günden Kırmızı, yıllar boyunca biriken şiirlerin güçlü bir toplamı değil yalnızca; şairin kendi sesiyle yüzleşmeye cesaret ettiği bir eşik.
