Müslümanlar, Resûlullah’ın (sallallâhu aleyhi ve sellem) mübarek söz ve fiillerini hatadan ve tahriften korumak maksadıyla hadis usûlü adıyla beşeriyet tarihinin en muazzam ve en dakik metodoloji sistemini inşa etmiştir. Bu sistem, bir rivayet tekniği olmanın ötesinde hakikati yalandan, sahihi sakimden ayıran bir furkan vasfı taşımaktadır. Hadis usûlü literatürü içerisinde, İbnü’s-Salâh’ın ‘Ulûmü’l-hadîs adlı eseriyle zirve noktasına ulaşan tasnif ve tedvin faaliyeti, kendisinden sonra gelen âlimler için bir mihver teşkil etmiştir. İşte bu ilmî silsilenin en seçkin halkalarından biri, Memlükler döneminin büyük fakihi, muhaddisi ve kâdılkudâtı Bedreddîn İbn Cemâa tarafından kaleme alınan el-Menhelü’r-revî fî Muhtasari ‘Ulûmi’l-Hadîsi’n-Nebevî adlı eserdir. İbn Cemâa, bu kıymetli eserinde İbnü’s-Salâh’ın hacimli çalışmasını sadece ihtisar etmekle kalmamış, bir baş kadı feraseti ve bir muhaddis dirayetiyle metne derinlikli açıklamalar, isabetli düzeltmeler ve özgün ilaveler kazandırmıştır. Eser, telif edildiği 1288 yılından bu yana medreselerde temel metin olarak okutulmuş,
