Hâşiye, varlığın ana cümlesine düşülmüş küçük bir not gibi görünürken insanın bütün kaderini taşıyan derin bir kenar yazısıdır. Bu kitapta söz, merkezin güvenli yerinden konuşmaz. Kıyıda bekler, çatlaklardan sızar, suskunluğun içinde çoğalır. Nevin Arvas’ın şiirleri, tasavvufî hafızanın kadim damarlarını bugünün kırılmış bilinciyle aynı iç menzilde buluşturur. Vahdet ile kesret, ateş ile kül, kuyu ile kapı, yara ile hikmet burada birbirini açıklayan işaretlere dönüşür.
Bu şiirlerde benlik, kendi hükmünü kaybederek hakikatin eşiğinde incelir. Aynada kırılan suret, iğneden geçen ışık, kuyunun dibinde adını unutan gölge, ateşin içinde soğuyan teslimiyet aynı büyük sorunun etrafında döner: İnsan, kendinden eksildikçe hangi bütüne yaklaşır? Hâşiye, bu soruyu yüksek sesle cevaplamak yerine onun ağırlığını okurun kalbine bırakır. İman burada bir konfor alanı olmaktan çıkar, yanmayı göze alan bir doğruluk biçimine dönüşür. Aşk tamamlanma vaadiyle parlamaz, eksikliği taşıyan bir ahlâk olarak derinleşir. Sanat ise dayanılmaz boşluğun üstüne çekilmiş süslü bir perde yerine, o boşluğun içinde titreyen en sahici tanıklık hâline gelir.
Klasik şiirin iç musikisiyle modern ruhun parçalı yürüyüşünü aynı bedende taşıyan bu metinler, okuru hazır bir anlama çağırmaz. Onu bir menzilin zahmetine, bir eşiğin tereddüdüne, bir kapının sorumluluğuna davet eder. Burada her imge kendi karanlığından geçerek parlar. Ateş yakarken öğretir, kuyu susarak konuşturur, kapı geçilmekten çok üstlenilmek ister, kalmak ise insanın dünyaya karşı verdiği en sessiz ahit hâline gelir. Hâşiye, büyük iddiaların gürültüsünden uzak durup daha ağır bir tanıklığı seçer: hiçliğin kıyısında secdeyi sürdüren, eksilmenin içinden anlamı çoğaltan, yanarken bile hakikatin serin ışığına bakabilen bir ruhun kaydı.
