Acil servis, yaşam ile ölüm arasındaki en ince çizginin her gün yeniden kurulduğu bir alandır. Bu kitap, acil servis çalışanlarının ölümle kurdukları ilişkinin tıbbi bir olgunun ötesinde, duygusal, etik ve toplumsal yönleriyle nasıl deneyimlendiğini ele alıyor. Doktorlar, hemşireler ve diğer sağlık çalışanlarının anlatıları üzerinden ölümün mesleki yaşamda nasıl karşılandığını, hangi deneyimlerin hafızada kaldığını ve bu deneyimlerin zamanla nasıl anlam kazandığını inceliyor.
Hızın, mesleki sorumluluğun ve bakım emeğinin belirlediği çalışma ortamında, çocuk ölümleri, ailelerle kurulan ilişkiler, meslektaş dayanışması ve profesyonel mesafenin ardında biriken deneyimler görünür hâle geliyor. Çalışma, sağlık çalışanlarının ölüme zamanla duyarsızlaştıkları yönündeki yaygın kabulü sorgularken, profesyonelliğin duyguları ortadan kaldırmadığını aksine onları farklı biçimlerde taşımayı gerektirdiğini ortaya koyuyor.
Ölümün hastane duvarları içinde başlayıp sağlık çalışanlarının gündelik yaşamına uzanan izini anlamaya çalışan bu eser, ölüm sosyolojisi, sağlık sosyolojisi ve duygular sosyolojisi alanlarına önemli bir katkı sunuyor. Ayrıca alanında ilk olma özelliğini taşıyor.
