Klasik Arap belâgat metinleri, terim, kaide ve sanatları aktaran teknik eserler olmanın ötesinde, ilmî sözün hangi dayanaklarla meşrulaştırıldığını, kimlerin hüküm verme ehliyetine sahip sayıldığını ve muhatabın hangi bilgi konumuna yerleştirildiğini de gösterir. Bu çalışma, söz konusu yapıyı otorite, ehliyet ve muhatap eksenleri üzerinden incelemektedir. Câhız’ın el-Beyân ve’t-Tebyîn’i, Abdülkâhir el-Cürcânî’nin Delâilü’l-i‘câz’ı, Sekkâkî’nin Miftâhu’l-ulûm’u, Kazvînî’nin Telhîsü’l-Miftâh’ı ve Teftâzânî’nin el-Mutavvel’i karşılaştırmalı olarak ele alınmıştır. İncelemede başvurulan söylem analizi yaklaşımları şunlardır: pragmatik ve söz edimsel yaklaşım, metin-aşırı ilişkiler ve paratekstüel okuma, metin-dilbilimsel ve anlambilimsel yaklaşım, eleştirel söylem analizi ve ilmî meşruiyet, sosyo-bilişsel yaklaşım ile tarihsel-söylemsel, arkeolojik ve soykütüksel okuma. Bu yaklaşımlar seçici ve metin merkezli biçimde işletilmiştir. Kuramsal araçların klasik metinlerin kavram dünyasını gölgelemesine izin verilmemiş, muktezâ-yı hâl başta olmak üzere geleneğin kendi kavramsal imkânları esas alınmıştır. Bulgular, ilmî otoritenin her müellifte farklı biçimlerde kurulduğunu göstermektedir. Câhız’da otorite, geniş bir tanıklık ve rivayet ağını seçme, tartma ve muhataba göre sunma gücünde belirginleşir. Cürcânî’de hükmün sebebini açıklama ve delillendirme kudreti öne çıkar. Sekkâkî, tarif, taksim ve tertip yoluyla tasnifçi bir otorite kurar. Kazvînî’de görüşleri derecelendiren ve tariflerin kapsamını sınayan telhîsçi bir hakemlik görülür. Teftâzânî’de ise kaynak, nakil ve delili denetleyen, gerektiğinde kendi hükmünü tashih eden şerhçi-muhakkik konumu belirgindir. Beş metinde hüküm verme ehliyetinin müşterek çekirdeğini temyiz ve epistemik öz-denetim oluşturur. Muhatap, örnekleri karşılaştıran, karineleri tamamlayan, tercihlerin sebeplerini izleyen ve hükümleri sınayan etkin bir bilgi öznesidir. Çalışma, ilmî yeniliğin kaynakla irtibatını koruyarak açıklama, seçme, yeniden tertip, tashih, ihtisar ve şerh yoluyla üretilebildiğini ortaya koymaktadır. Ayrıca seçilen altı yaklaşımın otorite biçimlerini, ehliyet ölçülerini ve muhatap tasavvurlarını görünür kılmada açıklayıcı bir imkân sunduğu görülmüştür. Bu yönüyle araştırma, klasik belâgatın kendi kavramsal zemininden hareket eden söylem çözümlemesinin uygulanabilirliğini göstermekte ve metinler arasındaki aktarımı çizgisel bir ilerleme şemasına başvurmadan izlemeye imkân vermektedir.
