XVII. yüzyıl Osmanlı ilim ve edebiyat dünyasının önde gelen simalarından Veysî’nin Dürretü’t-tâc fî sîreti sâhibi’l-mi‘râc adlı eseri, Osmanlı dönemi siyer yazıcılığının dikkat çekici örneklerinden biridir. Bu kitapta Dürretü’t-tâc, klasik siyer geleneğiyle ilişkisi, Veysî’nin siyer anlayışı ve Osmanlı kültür hayatındaki tesiri çerçevesinde ele alınmaktadır. Müellifin ilmî birikimi ve kaynak kullanımı üzerinde durularak eserin Osmanlı siyer literatürü içerisindeki yeri belirlenmektedir. Kitapta metin merkezli ve karşılaştırmalı bir yaklaşım benimsenerek Dürretü’t-tâc, klasik siyer geleneğinin temel kaynaklarından İbn Hişâm’ın es-Sîretü’n-nebeviyye’siyle mukayese edilmektedir. Bunun yanında eserin yazma ve matbu nüshaları ile Dürretü’t-tâc etrafında teşekkül eden zeyil literatürü incelenmekte, böylece eser yalnızca müstakil bir siyer metni olarak değil, zaman içerisinde oluşan geniş bir metin geleneğinin merkezinde değerlendirilmektedir. Veysî, klasik siyer rivayetlerini büyük ölçüde muhafaza etmekle birlikte bunları tasavvufî, ahlâkî ve edebî unsurlarla yeniden yorumlamıştır. Bu yönüyle Dürretü’t-tâc, tarihî bilgi aktarmanın ötesinde okuyucuda Hz. Peygamber’e yönelik muhabbet ve bağlılığı güçlendirmeyi amaçlayan bir eser hüviyeti kazanmıştır. Eser etrafında kaleme alınan zeyiller ve geniş nüsha ağı da Dürretü’t-tâc’ın Osmanlı döneminde kazandığı yaygınlık ve tesiri ortaya koymaktadır. Bütün bu özellikleriyle Dürretü’t-tâc, klasik siyer mirasını Osmanlı ilim, edebiyat ve kültür dünyasının dinamikleri içerisinde yeniden şekillendiren; klasik siyer geleneği ile Osmanlı siyer anlayışı arasında köprü kuran kurucu ve etkili metinlerden biri olarak öne çıkmaktadır.
