Kur’an tarihi, her birini dakik biçimde incelemenin bir ömür gerektirdiği konularla doludur. Kur’an’ın nüzulünden mushaf şeklinde toplanıp derlendiği zamana kadar ortaya çıkan mevzular, kimi zaman birbiriyle çatışan belgeler ve kaynaklar göz önünde bulundurulduğunda, araştırmacıları bu alanda çok dikkatli olmaya, tarihsel tüm boyutları incelemek için yoğun çaba göstermeye mecbur ediyor. Kur’an tarihiyle ilgili meseleler hakkında ‒Kur’an ilimlerini incelemek üzere‒ eserler yazmış olan Müslümanlar, Kur’an tarihinin pek çok meselesi hakkında maalesef çok sistematik cevaplar vermiş değillerdir. Oryantalistler ise Kur’an tarihiyle ilgili meseleleri ortaya atarken hiçbir kuralı dikkate almamışlardır ve almamaktadırlar; bilakis ideolojik eğilimlerine (veya arzularına) göre çok sayıda zayıf rivayet ve belgeye dayanarak hareket etmişlerdir. Hâliyle çeşitli bakımlardan (yani zaman, mekân, düşünce tarzı ve diğer kriterler açısından) Kur’an’a yabancıdırlar. Bu nedenle çoğunlukla İslam’ın mukaddes kitabının ilahi boyutlarını göz ardı etmişlerdir. Onu sıradan bir kitap ama aynı zamanda da insanlık tarihinde olay yaratmış bir metin gibi kabul etmekte ve onun hakkındaki araştırmalarını Kur’an’ın ruhuna yabancılaştıran bir inceleme ve kazı yapmaya yönelmektedirler. Bu metinde Kur’an tarihiyle ilgili tüm konuların sahih biçimde açıklandığı söylenemezse de Kur’an tarihinin bazı önemli mevzuları hakkındaki doğru bilgileri okuyuculara iletmek için titizlikle davranıldığını ifade edebiliriz. “Andolsun, öğüt alsınlar diye biz bu Kur’an’da insanlar için her türlü misali verdik. Biz onu, Allah’a karşı gelmekten sakınsınlar diye hiçbir eğriliği bulunmayan Arapça bir Kur’an olarak indirdik.” (Zümer, 39/27-28)
