Yaklaşık elli bin yıl önceden bu yana Bilinç’e ve Logos’a yaslanan İnsan’ın, ‘bilig’ ve ‘cogito’ sarkacındaki varoluş hikâyesinde sürekli olarak karşımıza çıkan Leitmotif Karakterler vardır: Resûller, Nebîler, Büyük Ahlâkçılar, Velîler, Mistikler, Filozoflar ve Sûfîler.
Neolitik Zamanlardan Antik Dönemlere ve Orta Zamanlara değin, insanlığı topyekûn Sonsuz İyilik’e, Sonsuz Güzellik’e ve Sonsuz Birlik’e çağrıban ile dâvet eden bu kutlu sülâlenin, gâhî ilhâma ve gâhî vahye dayalı olan Tevhîd Ethikası, bin yıllardır suhûflar hâlinde mütemâdiyen insanlığa rehberlik etmekte ve de muhtevâ olarak hâlen gönüllere huzûr ve sürûr vermektedir.
Bin yılların çeperinden sürekli olarak sayha sayha insanlığı, kemâlâta ve Ebedî İlâhîyâta [Taosophia’ya] çağıran bu Yüce Rehberlerin ödevleri ve söylevleri günümüzde de güncelliğini korumaktadır.
Değil mi ki, her insanın içine semâvî ve ilâhî tohumlar ekinlenmiştir. Bu tohum içimizdeki yüce potansiyelin özeğidir. Lâkin her tohum yetişmez, çatlayıp çimlenmez ve de dallanıp budaklanarak meyveye erginlenmez. Hâsılı, bu tohumu yetiştirmek için Manevîyât Önderlerinin ilâhî görklü kutsâl metinlerine muhakkak kulak vermeli, işbu Ezelî-Tevhîdî Hakîkãtin ve Daimî-Kalıcı Hikmetyânın [Perennial Philosûfîya’nın] tilmizi ve tâlibi olarak, sefer dem hicret edip “İlim, diyâr ı Çin’de de olsa, gidip alın. Varıp emânetinize sarılın.” şerefli sözünde de denildiği gibi, ‘ışık doğudan yükselir’ avâzına yeniden kulak vermeliyiz.
‘Tao Te Ching’ adlı bu âsude Tasavvûf Risâlesi, Çin diyârının kutlu nebîler sülâlesinden olan Lao Tzû tarafından, bundan tam 2500 yıl önce yazıldı ve insanlığa Yüce Erdemin Yolu’nu tebliğ ederek, imân ve hakãîk suhûfları arasındaki yerini “Tanrının en güzel şarkıları” adıyla almış oldu.
