Bu çalışma, klasik, modern ve postmodern düşünce geleneklerinde eğitim anlayışının geçirdiği ontolojik ve epistemolojik dönüşümü felsefî bir perspektifle incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışmanın temel problemi, varlık, hakikat, insan, bilgi ve değer anlayışlarında meydana gelen tarihsel değişimlerin eğitim düşüncesini hangi yönlerden dönüştürdüğü ve bu dönüşümlerin eğitimin amacı, yöntemi ile insan tasavvuruna nasıl yansıdığı sorusudur. Eğitim, pedagojik uygulamalar ve öğretim tekniklerinin ötesinde, insanın varlıkla, hakikatle ve değerle kurduğu ilişkinin tarihsel tezahürü olarak ele alınmaktadır. Çalışmada nitel araştırma yöntemi benimsenmiş; doküman analizi, felsefî-tarihsel analiz, kavramsal çözümleme, karşılaştırmalı inceleme birlikte kullanılmıştır. Klasik-modern-postmodern eğitim süreçleri bilgi, varlık ve değerden bağımsız değildir. Bu bütünlüğün farkında olan çalışma eğitim teorilerinin metafizik temelini ortaya koymaya çalışmıştır. Eğitimin varlık, bilgi ve değere dayalı yapısını ortaya çıkarma çabası içinde olan çalışma insan-hakikat ilişkisini dikkate alarak seyrini ortaya koyma çabası içinde olmuştur. İnsanın yetkinliği amacında olan klasik eğitim, modern dönemde özne merkezli bir yapı kazanmıştır. Postmodern süreçte ise hakikatin çoğullaşmasıyla insan, hayat ve değerin mana zeminini zayıflamıştır. Bu zayıflama eğitimin geleceğini tartışmalı hâle getirmiştir. Varlık, bilgi ve değer bağlamında eğitimdeki dönüşümü ele alan çalışmada, klasik-modern ve postmodern süreçlerde olan dönüşüm ele alınmaya çalışılmıştır.
