Şiir, can gölgesinde “Hiçlik” defterine yazılır: Olasılığın gerçeklenişe, yani bâtının zâhire, bilinmeyenin bilinene, karanlığın aydınlığa bir seslenişidir. Gönülleri şenlendiren nefestir şiir; gülümsemenin, görünüşe taşınmış halidir, gözyaşlarını silen hıçkırıktır, ölümsüzlüğün soluğudur. Öte- sinde; evi gönül, içeceği duygu olan ruhtur.
Şiir, canı, canın eylemli hali anlamında canlılığı betimler: Bâtınî gelenekte nefes, yani şiir, konuşan dil ve konuşan tel ile bilginin taşıyıcı kimliği olarak nesnelleştirilen zâkirin söylediği duygu yüklü dizelerdir. Şiir kabı olarak algılanan gönülden bize akan farkındalık yaratan, hissediş kaynağı duygulardır.
İnsan, doğanın okuduğu bir şiir ya da bir müzik aletidir, bu nedenle kendini yeriştirmiş kâmil insan, insandan insana özgü sesler çıkaran insandır. Bunu beceremezse kesinlikle suçludur. Çünkü şiir yazarak, müzik yaparak, sesli düşünerek ibadet yapmak zorundadır. “Yaşam yaşanan şeyden, güzellik güzelden daha yaşlıdır” Leylâ Aslan
